PROCEDURE JOSSEF EN LUCHIA

Er loopt nog een procedure over het recht op verblijf van Jossef en Luchia , we hebben over die procedure diverse deskundigen geraadpleegd. Zij stellen dat de de zaak schrijnend is en dat de uitkomst van die procedure zal zijn dat uiteindelijk door de IND alsnog een 'buitenschuld verblijfsvergunning' zal worden verleend. Onze keuze om media-aandacht te vermijden is mede daardoor ingegeven, omdat we bang zijn dat grote media-aandacht voor Jossef er toe zou kunnen leiden dat het juridische besluitvormingsproces zal worden gefrustreerd door politieke stellingname. Waarbij verlening van de vergunning kan worden uitgelegd als politieke besluitvorming in plaats van als rechtmatige uitkomst van de juridische procedure.

JOSSEF TOCH OVERAL IN MEDIA

Mooi item van het NOS journaal. Jammer dat de NOS toch bewegend beeld hebben gebruikt van Jossef, ook al hebben we duidelijk doorgegeven dat Luchia dit niet wilde. We roepen alle media op hun nieuwsitems niet meer te focussen op Jossef, maar het onderwerp breder te trekken. Kijk bijvoorbeeld naar de actie wij blijven of het kinderpardon of de initiatiefwet die wordt voorbereid. Over de situatie in AZC Katwijk is ook nog maar bar weinig verschenen.

LUCHIA BEDANKT NH MEDIA EN ACTIEVOERDERS

Luchia wil iedereen heel erg bedanken die zich heeft ingezet om ervoor te zorgen dat Jossef niet nog een keer in zijn jonge leven hoeft te verhuizen van AZC Alkmaar naar AZC Katwijk. Zij is blij dat Jossef morgen gewoon weer naar zijn school kan gaan en dat zijn leven weer enigszins normaal wordt. Luchia en Jossef zijn iedereen die hieraan een bijdrage heeft geleverd enorm dankbaar.

BETROKKEN OUDERS RONDOM LUCHIA EN JOSSEF

Zoals u inmiddels wel weet, zetten wij ons in voor Jossef en Luchia uit AZC Alkmaar.

Wij zijn twintig ouders die Lucia en Jossef kennen. Een moeder en een zoon, zoals wij ouders met kinderen zijn.

Het gaat hier om een jongetje uit Sudan met een moeder uit Eritrea met een ingewikkeld vluchtverhaal en die verzeild zijn geraakt in allerlei ingewikkelde procedures. De overheid vindt dat ze geen vluchteling zijn die recht hebben op asiel in Nederland.

Als Jossef en Luchia terug moeten naar Eritrea of Sudan dan zijn van die landen documenten nodig. Het is de afgelopen jaren niet gelukt om die te krijgen. De verwachting is, naar wij hebben begrepen, ook niet dat die documenten er zullen komen. De conclusie lijkt dus te zijn dat van een vertrek van Luchia en Jossef uit Nederland geen sprake kan zijn. Dus zelfs als een moeder met een kind van 9, die al 8 jaar in Nederland woont, naar een verscheurd land als Eritrea of Sudan terug gestuurd moet worden, dan lukt dat niet.

Het gaat ons niet om of Jossef Nederlands is, van pindakaas en AZ houdt.

Het gaat ons om een kind dat al te veel mensen en dingen in zijn jonge leven heeft moeten achterlaten en verliezen. Een kind dat al te lang in de onzekere situatie heeft moeten leven en die de grenzen van zijn veerkracht heeft bereikt. We maken ons gewoon zorgen om een kind. Een gewoon kind zoals onze kinderen zijn.

We hebben dus onze eigen verantwoordelijkheid genomen en er als ouders alles aan gedaan om te voorkomen dat Jossef nog verder zou worden beschadigd. We zijn daarom naast Luchia gaan staan in de strijd voor het welzijn van haar kind. Dat doen ouders voor elkaar. En dat is gelukt. Jossef en Luchia hoeven nu niet te verhuizen.

Daar zijn we blij om.

Nationale discussie rond Jossef

Door Redacteur AlkmaarGepubliceerd op 27 november 11, 17:31 Laatst bijgewerkt op 27 november 11, 17:41

ALKMAAR - Duizenden mensen die online-petities op het internet ondertekenen, rond 200 demonstranten in Alkmaar, een brede discussie op het internet en bekende Nederlanders die in de bres springen voor Jossef. Het lot van de 9-jarige asielzoeker uit Alkmaar is dit weekend een nationaal onderwerp geworden.

Na een open brandbrief van de redactie van de Alkmaarsche Courant, vrijdag, besloot burgemeester Bruinooge van Alkmaar alsnog minister Leers (Immigratie en Asiel) in te schakelen. Leers besloot vrijdag tegen middernacht dat Jossef en zijn moeder Luchia morgen niet naar het uitzetcentrum in Katwijk hoeven. De jongen is al acht jaar in Nederland en in die tijd acht keer verhuisd. Leers stelt dat hij om medische redenen in Alkmaar mag blijven en daar naar school kan blijven gaan, totdat de procedures tegen de uitzetting naar Eritrea zijn afgerond. Het voornemen tot die uitzetting blijft bestaan, aldus Leers.

Zowel de plaatselijke als de landelijke politiek heeft de kwestie opgepakt. Door oppositie- en coalitiepartijen uit de gemeenteraad van Alkmaar wordt een motie aangekondigd met het doel jonge asielzoekers te beschermen. Tweede Kamerlid Hans Spekman (PvdA) wil ’serieus kijken naar de zaak van Jossef’. Hij bestudeert het dossier.

De open brief van deze krant én Jossef waren dit weekend ’trending topics’ op twitter. Dat werd versterkt door een column van Youp van ’t Hek zaterdag in NRC Handelsblad. Inmiddels hebben onder meer Femke Halsema, Carice van Houten, Peter R. de Vries en Charles Groenhuijsen zich achter de woorden van Van ’t Hek geschaard.

Maarten van Rossem: ,,Te bezopen dat een dergelijk initiatief nodig is in dit land, maar volg en teken de petitie ’Houd Jossef hier!’ alstublieft’.

MEDIASTILTE GEVRAAGD

Publiciteit doet Jossef geen goed. Het allerliefste hadden wij daarom gezien dat er helemaal geen publiciteit was geweest. Het zou ook niet nodig moeten zijn. We hebben met pijn in ons hart gekeken naar de beelden van Mauro. We willen niet dat Jossef een Mauro is of wordt. We willen dat hij gewoon kind mag en kan zijn.

Rust is daarom nu nodig.

Onze inzet om hem niet naar AZC Katwijk te laten gaan is geslaagd. Dat is nu het belangrijkst.

In de media, op twitter en internet gaat de berichtgeving door. Ook worden er nog steeds acties worden op poten gezet, petities, een protestdemonstratie in Alkmaar, etc.

Hoe het verder gaat weten wij niet, maar we laten Luchia en Jossef natuurlijk niet los. Wij zien nog geen structurele oplossing. We zullen wel bij ze in de buurt blijven en doen wat we kunnen.

Jossef en Luchia willen geen interviews geven. Zij zijn blij met de uitkomst tot nu toe en willen nu in alle rust met de advocaat samen kijken hoe het verder moet en de daarvoor nodige stappen zetten.

Als u iets wilt doen kunt u natuurlijk wel de petitie tekenen ( er zijn meerdere petities na die van ons geinitieerd, geeft niet we tellen ze wel op).

Teken de petitie Jossef

MAAR HET KAN NATUURLIJK WEL ECHT ANDERS

We willen graag in een land wonen, waar we zeker weten dat het asielbeleid misschien sober is, maar wel humaan, en misschien streng is, maar wel rechtvaardig.

Misschien is de tijd gekomen dat mensen zich daarvoor gaan inzetten, als de overheid die grenzen van menselijkheid niet meer kan of wil bewaken. Niet omdat we mensen zielig vinden, maar omdat we graag willen dat mensen de kans krijgen een menswaardig bestaan te leiden, talenten te ontwikkelen, in vrijheid kunnen leven. Of dat nu hier is of elders. In zo´n wereld willen wij leven.

De opvang van asielzoekers in Nederland is frustrerend. De publiciteit rond zaken als die van Mauro of nu die van Jossef, is verworden tot een discussie waarin ´mensen die asiel zoeken´ of mensen zijn die hier zo snel mogelijk weg moeten en eigenlijk niet hadden moeten komen, of mensen en vooral kinderen die zielig zijn en onze hulp nodig hebben. We vinden beiden niet. We zien alleen een ´systeem´ dat veel geld kost, mensen die wonen in Asielzoekerscentra en die hun talenten en ambities niet in kunnen en mogen zetten of ontwikkelen, geen contact hebben met de samenleving. En zo al te vaak zelfvertrouwen en geloof in hun toekomst verliezen, of die toekomst nu hier ligt of elders in de wereld. Laten we die talenten en ambities op zoeken. Aan mensen vragen wat ze kunnen en willen doen. Ook al is het tijdelijk, zich inzetten in de opvang waar ze wonen, iets kunnen betekenen voor de samenleving om hen heen.

En voor dat laatste alternatief willen we ons inzetten, met onze handen, hersens, natuurlijk ook ons hart, en onze ondernemingszin en geloof in dat het beter kan.

Uit column NRC, Youp van 't Hek

Maar in die angst leven we dus: plaatselijke politici zijn te bang om achter Jossef te gaan staan, een Kamerlid windt zich op over kerstbomen en een ander valt een minister aan op het feit dat hij Joods is. En de discussie brandt niet los over het toekomstige wel en wee van Jossef, maar of de Alkmaarsche Courant partijdig mag zijn!

Van mij mag de Alkmaarsche Courant niet partijdig zijn, maar moet de krant dat. Wij moeten dit allemaal. Wij moeten dit niet willen. Niet willen dat de ontwikkelingshulp bijna afgeschaft wordt, niet willen dat er een minister op zijn Joodse afkomst wordt aangesproken en niet willen dat er een kansloos kind het land uitgeschopt wordt. En als we dat wel willen dan moeten we voorlopig geen kerstbomen neerzetten. Dus geen kerstbomen uit angst voor de moslims, maar omdat we een heel naar rechts en benauwd landje geworden zijn.

uit de alkmaarsche courant

Het heeft er ook mee te maken - en dat is een maatschappelijke stellingname - dat we vinden dat ons land een naam heeft hoog te houden. We zijn een rijk en ontwikkeld land dat waardevolle tradities kent als tolerantie, mededogen, een open oog voor de rest van de wereld en de noden elders. Die lijken in rap tempo te worden ingeruild voor intolerantie, hardvochtigheid, navelstaarderij en een mentaliteit van 'laat de rest het lekker zelf uitzoeken'.

Is dat de richting die de meerderheid in ons land op wil? Dacht het niet. En dus zouden we ook niet in een land moeten willen wonen dat negenjarige jochies met hun moeder op het vliegtuig naar Eritrea zet omdat de regels dat voorschrijven. Sinds wanneer gaan regels vóór mensen en zeker heel jonge mensen? Mensen hebben regels nodig, maar in de toepassing kunnen we onze wijsheid tonen. Het gold voor Mauro en het geldt voor Jossef, hoe verschillend hun zaken ook zijn: wie ze heeft leren kennen, snapt niet dat ze weg moeten, wordt kwaad dat wij als land zouden vinden dat ze weg moeten.

Waar we ons zorgen over maken en mogelijke alternatieven:

De ellendige opvang situatie in AZC Katwijk. Een AZC waar mensen zoals Jossef en Lucia naar toe gestuurd worden. Mensen waarvan Nederland terecht of onterecht vindt dat ze geen recht hebben om hier te blijven, maar die ook niet terug kunnen naar hun landen van herkomst.

De opvang van mensen daar is nauwelijks nog humaan te noemen. Huisartsen hebben onlangs aangegeven daar niet meer te kunnen en willen werken. Omdat ze gewoon geen mogelijkheden zien om echt goed zorg te kunnen bieden. Hoe erg moet het dan zijn ?

Het lijkt alsof de opvang wordt geregeld vanuit de gedachte.......´.als we het hier heel akelig maken, gaan mensen vanzelf wel weg. ´Maar als je niet weg kan, wat dan ? Het lijkt een prestigestrijd te zijn van de overheid tegen individuele mensen, die veel geld kost aan procedures en echt voor helemaal niemand iets oplevert. Geen enkele winst kent.

Misschien zijn de grenzen daar van bereikt. Wij vinden het in ieder geval geen menswaardige situatie. Daar mag van ons meer over geschreven worden omdat daar iets aan moet veranderen.