Zoals u inmiddels wel weet, zetten wij ons in voor Jossef en Luchia uit AZC Alkmaar.
Wij zijn twintig ouders die Lucia en Jossef kennen. Een moeder en een zoon, zoals wij ouders met kinderen zijn.
Het gaat hier om een jongetje uit Sudan met een moeder uit Eritrea met een ingewikkeld vluchtverhaal en die verzeild zijn geraakt in allerlei ingewikkelde procedures. De overheid vindt dat ze geen vluchteling zijn die recht hebben op asiel in Nederland.
Als Jossef en Luchia terug moeten naar Eritrea of Sudan dan zijn van die landen documenten nodig. Het is de afgelopen jaren niet gelukt om die te krijgen. De verwachting is, naar wij hebben begrepen, ook niet dat die documenten er zullen komen. De conclusie lijkt dus te zijn dat van een vertrek van Luchia en Jossef uit Nederland geen sprake kan zijn. Dus zelfs als een moeder met een kind van 9, die al 8 jaar in Nederland woont, naar een verscheurd land als Eritrea of Sudan terug gestuurd moet worden, dan lukt dat niet.
Het gaat ons niet om of Jossef Nederlands is, van pindakaas en AZ houdt.
Het gaat ons om een kind dat al te veel mensen en dingen in zijn jonge leven heeft moeten achterlaten en verliezen. Een kind dat al te lang in de onzekere situatie heeft moeten leven en die de grenzen van zijn veerkracht heeft bereikt. We maken ons gewoon zorgen om een kind. Een gewoon kind zoals onze kinderen zijn.
We hebben dus onze eigen verantwoordelijkheid genomen en er als ouders alles aan gedaan om te voorkomen dat Jossef nog verder zou worden beschadigd. We zijn daarom naast Luchia gaan staan in de strijd voor het welzijn van haar kind. Dat doen ouders voor elkaar. En dat is gelukt. Jossef en Luchia hoeven nu niet te verhuizen.
Daar zijn we blij om.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten