Het heeft er ook mee te maken - en dat is een maatschappelijke stellingname - dat we vinden dat ons land een naam heeft hoog te houden. We zijn een rijk en ontwikkeld land dat waardevolle tradities kent als tolerantie, mededogen, een open oog voor de rest van de wereld en de noden elders. Die lijken in rap tempo te worden ingeruild voor intolerantie, hardvochtigheid, navelstaarderij en een mentaliteit van 'laat de rest het lekker zelf uitzoeken'.
Is dat de richting die de meerderheid in ons land op wil? Dacht het niet. En dus zouden we ook niet in een land moeten willen wonen dat negenjarige jochies met hun moeder op het vliegtuig naar Eritrea zet omdat de regels dat voorschrijven. Sinds wanneer gaan regels vóór mensen en zeker heel jonge mensen? Mensen hebben regels nodig, maar in de toepassing kunnen we onze wijsheid tonen. Het gold voor Mauro en het geldt voor Jossef, hoe verschillend hun zaken ook zijn: wie ze heeft leren kennen, snapt niet dat ze weg moeten, wordt kwaad dat wij als land zouden vinden dat ze weg moeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten